rtopbox-contact

rtopbox-nieuwsbrief

Column: Een pleegkind in huis? Waarom niet!

We waren er helemaal niet mee bezig. Ineens waren ze er. Ze kwamen op onze weg, zoals dat heet. Twee pubers. Een meisje van 15 en haar broer van 13 jaar. Ze hadden even een rustige plek nodig, in afwachting van plaatsing bij een definitief pleeggezin. Dan verandert er nogal wat in huis. Letterlijk moeten twee kamers ontruimd. De zooi ergens opgeslagen. Hier een stapel, daar een doos. Dat is nog te overzien. Maar plotseling zijn we een gezin. En dat brengt echt een andere dynamiek in huis. Ze hadden hier ook wel weekenden gelogeerd, dus vreemden waren we niet voor elkaar. Maar samenwonen is toch andere koek. 

We moeten wennen aan het overheersende belang van hun telefoons en de contacten die onderhouden moeten worden. Een uurtje de telefoon op zacht (tijdens het eten) en er zijn tientallen berichten. Geen wonder dat er de hele dag op gekeken moet worden. Iedereen met kinderen die we hierover spreken herkent het. Er is niets aan te doen, lijkt het. Dus accepteren maar.

Er moet huiswerk gemaakt. De ene doet het gewoon, de ander bij voorkeur niet. Toch haalt hij redelijke cijfers. Of zou hij op zijn kamer toch stiekem meer huiswerk maken dan hij wil toegeven? Huiswerk maken is niet stoer immers.

Afspraakjes die ze willen maken. ‘Hoe ken je die jongen dan?’ Via Snap.’ Eerder gezien? Nee. ‘Dan lijkt het me geen goed plan’ ‘Maar hoe moet ik dan iemand leren kennen?’ Tja, daar heeft ze ook weer gelijk in. We komen samen tot een mooie oplossing. Die doet recht aan haar wens voor een ontmoeting en ons gevoel om haar in een veilige omgeving iets te laten afspreken. Op zo’n manier dat zij de leiding kan nemen in een haar bekende omgeving.

De mooiste gesprekken hebben we aan tafel, tijdens het eten. Over vriendjes, gedoe met en onder leerlingen op school. Over wat er allemaal heen en weer gaat op Snapchat en Instagram. Het gaat allemaal in vrij direct taalgebruik. Als ik me indenk dat ik vroeger thuis zo zou hebben gesproken aan tafel…..

Is pleegouder zijn dan alleen maar leuk? Nee, pleegkinderen komen per definitie uit een vervelende situatie. En pleegouders hebben daar dus ook mee te maken. Dat maakt ons verdrietig, soms boos, dan weer argwanend. De minder prettige dingen komen dus niet van de kinderen. Met hen is niets mis. Nou ja, ze hebben pubergedrag. Daarmee is niets mis. En ze zijn betrouwbaar, gevat en rijk aan humor. En ze houden elkaar en ons soms een spiegel voor.

Ze zijn nu verhuisd naar een pleeggezin waar ze kunnen blijven. En het gaat hun heel goed. Wij kijken er met voldoening op terug dat we ruim drie maanden een goede overbrugging konden bieden. Eén moment blijft echt hangen. Het was er ineens, aan tafel. “We laten het misschien niet merken, maar we zijn heel erg blij dat we bij jullie mogen zijn”. Wat waardevol, wat ontroerend en hoe blij maakt dat. Nog steeds.

Als u ruimte heeft in uw huis, als u ruimte heeft in uw hart, lees dan onderstaand bericht en ga. Het verplicht u tot niets.

Op donderdag 24 mei en woensdag 30 mei houdt Trias samen met respectievelijk gemeente Staphorst en gemeente Zwolle een informatieavond over pleegzorg.  Daar kunt u informatie krijgen over de opvang – voor kortere of langere tijdvan kinderen die buiten hun schuld even niet thuis kunnen wonen. Klik HIER voor de locaties en om aan te melden voor de (vrijblijvende) informatieavond.

Gosse Jongstra




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

facebooktwitterlinkedInyoutubeemailhome