rtopbox-contact

rtopbox-nieuwsbrief

Onze eigen jongens zien haar echt als hun zusje! Pleegvader Bas vertelt.

Met twee gezonde kinderen (nu 7 en 10) en de wens voor een groot gezin verkenden Bas Lambers en Ester Ruijgers uit Dalfsen in eerste instantie de mogelijkheid van adoptie. Tot ze merkten dat er ook in Nederland kinderen zijn die een fijne plek nodig hebben en ze zich aanmelden voor de voorbereidingstraining voor pleegouders. Na elke cursusavond kwamen ze enthousiaster thuis. Pleegzorg past bij hen!

Goede begeleiding

Vier jaar geleden kwam hun eerste pleegkind; een jongetje van twee. Ondanks de verwachting dat dit een langdurige plaatsing zou worden, was de situatie van ouders na anderhalf jaar zodanig veranderd dat het jongetje terug naar huis ging. “Voor het kind is dat hartstikke mooi, maar wij moesten dit wel even verwerken”, vertelt pleegvader Bas. “Van te voren realiseer je niet wat voor impact dit heeft op je gezin. Gelukkig hadden wij een pleegzorgbegeleider die ons op alle fronten goed begeleidde, ook na het vertrek van ons pleegzoontje!”

Mooie samenwerking met moeder

“In de maanden die volgden zijn we zelf bewust richting onze zoontjes niet begonnen over een nieuwe plaatsing. Maar als snel vroeg de oudste wanneer er weer een pleegkindje kwam. Als een van de kinderen er niet achter zou staan, gingen we geen volgende plaatsing aan. Maar inmiddels is Joliena alweer twee jaar bij ons. Ze is bijna drie en mag bij ons opgroeien. Onze eigen jongens zien haar echt als hun zusje. Haar moeder is zich ervan bewust dat ze niet voor Joliena kan zorgen. Ze heeft zelf voor ons als pleeggezin voor haar dochter gekozen. Er is een gigantisch mooie samenwerking tussen ons!”

Pubers

“Naast de langdurige zorg voor Joliena staan we ook open voor vakantie-weekendpleegzorg van pubers. Onlangs hadden we een half jaar lang een pubermeisje in huis in aanloop naar een zelfstandige woonplek. Maar gedurende de periode dat zij bij ons was bleek haar rugzak veel voller dan gedacht en was intensievere ondersteuning nodig. Als zij thuis was blijven wonen zou dit waarschijnlijk niet gesignaleerd zijn. Nu is ze naar een goede vervolgplek. Een fijn idee dat we hieraan hebben kunnen bijdragen!”

Voor elkaar klaar staan

Ik vind het mooi om te zien wat onze eigen kinderen van pleegzorg oppikken; dat niet alle kinderen een zelfde fijne jeugd hebben en dat je voor elkaar klaar staat. Vorig jaar rond kerst verwoordde onze zoon het treffend; ‘Voor pleegkinderen zijn wij eigenlijk de herberg uit het kerstverhaal.’”

* Joliena is niet de echte naam en de gebruikte foto is een stockfoto.

Natasja en Wout zijn pleegouders van twee biologische broertjes

“Het is een enorme voldoening om voor deze kinderen te mogen zorgen”

Toen een natuurlijke zwangerschap niet mogelijk bleek, verdiepten Natasja en Wout uit Raalte zich in adoptie en pleegzorg. Voor Natasja werd al vrij snel duidelijk dat haar gevoel bij pleegzorg lag: “Waarom zou ik een kind uit het buitenland halen als er in Nederland ook kinderen een fijne plek nodig hebben? En ik kende pleegzorg al een beetje uit mijn jeugd in Haarle. Een meisje van school woonde ook in een pleeggezin.”

Alles op z’n kop

Eind 2009 rondde Natasja en haar man het opleidingstraject voor pleegouders af. En toen was het wachten. Natasja vertelt: “In maart 2010 kwam vanuit de crisispleegzorg ons eerste pleegzoontje bij ons, net een jaar oud. Na jaren met z‘n tweeën stond ons leven met zo’n kleintje erbij een beetje op z‘n kop. In het begin was alles heel erg spannend en vreemd. Je denkt; en nu? Hij was net baby af, hoe gaat dat dan allemaal? Gelukkig kon ik terugvallen op iemand uit mijn omgeving die veel met baby’s werkte. En ik had een werkgever die erg met ons meeleefde. Nadat Martijn bij ons kwam kon ik eerst pleegouderschapsverlof en daarna ouderschapsverlof opnemen. Zo had ik alle tijd voor hem en konden we rustig aan elkaar wennen. De hechting ging meteen heel goed.”

Perspectiefbiedende plaatsing

Ook het tweejarig broertje van Martijn verbleef in een crisispleeggezin. Natasja en Wout wilden graag dat de broertjes samen konden opgroeien en zo kwam in oktober 2010 ook Danny bij hen wonen. Beide jongens kunnen tot zij zelfstandig zijn bij Natasja en Wout blijven, een zogenoemde perspectiefbiedende plaatsing.

Werken en pleegzorg

Werken in combinatie met pleegzorg is zeker mogelijk denkt Natasja. Maar kijk goed naar de balans in je gezin, zegt ze. “Na mijn ouderschapsverlof ben ik weer 24 uur aan het werk gegaan. Dat bleek teveel. Ik werk in de zorg met veel onregelmatige uren. Vooral de oudste had er moeite mee dat ik ‘s avonds en ‘s nachts weg was. Daarom ben ik geswitcht van werkgever en start ik binnenkort met een nieuwe opleiding, zodat ik na mijn opleiding breder kan gaan kijken wat bij mijn gezin past. Bijvoorbeeld thuiszorg of een zorgboerderij.”

Ervaringen uitwisselen

Vanaf de start van de pleegzorgplaatsing kregen Natasja en Wout begeleiding vanuit Trias. Die begeleiding was de laatste periode wat intensiever: “Onze oudste vertoonde ineens ander gedrag. Dan is het fijn als er iemand af en toe een luisterend oor biedt en handvatten heeft om met bepaald gedrag om te gaan. Elk kind heeft wel eens wat, maar bij hem zit het dieper dan gewoon ‘een probleempje’. Het is fijn dat je er dan over kunt praten met iemand die jou begrijpt. Daarom ben ik ook pleegouder buddy; een extra steuntje en vraagbaak voor startende pleegouders. En om zelf ervaringen uit te wisselen met andere pleegouders ga ik regelmatig naar de Leeravonden van Trias over thema’s als autisme en hechting.”

Onbeschrijfelijk

Inmiddels zijn Danny en Martijn vrolijke jongens van 10 en 9 jaar. Natasja: “Het is een enorme voldoening en een leuke taak om voor deze kinderen te mogen zorgen. Je kunt als pleegouder een kind zoveel bieden, niet alleen materieel, maar met liefde en verzorging. Wij vinden het pleegouderschap eigenlijk onbeschrijfelijk. Tegen iedereen die er wel eens over nadenkt zou ik zeggen: kom naar de informatieavond op 28 juni!”

facebooktwitterlinkedInyoutubeemailhome