Natasja en Wout zijn pleegouders van twee biologische broertjes

“Het is een enorme voldoening om voor deze kinderen te mogen zorgen”

Toen een natuurlijke zwangerschap niet mogelijk bleek, verdiepten Natasja en Wout uit Raalte zich in adoptie en pleegzorg. Voor Natasja werd al vrij snel duidelijk dat haar gevoel bij pleegzorg lag: “Waarom zou ik een kind uit het buitenland halen als er in Nederland ook kinderen een fijne plek nodig hebben? En ik kende pleegzorg al een beetje uit mijn jeugd in Haarle. Een meisje van school woonde ook in een pleeggezin.”

Alles op z’n kop

Eind 2009 rondde Natasja en haar man het opleidingstraject voor pleegouders af. En toen was het wachten. Natasja vertelt: “In maart 2010 kwam vanuit de crisispleegzorg ons eerste pleegzoontje bij ons, net een jaar oud. Na jaren met z‘n tweeën stond ons leven met zo’n kleintje erbij een beetje op z‘n kop. In het begin was alles heel erg spannend en vreemd. Je denkt; en nu? Hij was net baby af, hoe gaat dat dan allemaal? Gelukkig kon ik terugvallen op iemand uit mijn omgeving die veel met baby’s werkte. En ik had een werkgever die erg met ons meeleefde. Nadat Martijn bij ons kwam kon ik eerst pleegouderschapsverlof en daarna ouderschapsverlof opnemen. Zo had ik alle tijd voor hem en konden we rustig aan elkaar wennen. De hechting ging meteen heel goed.”

Perspectiefbiedende plaatsing

Ook het tweejarig broertje van Martijn verbleef in een crisispleeggezin. Natasja en Wout wilden graag dat de broertjes samen konden opgroeien en zo kwam in oktober 2010 ook Danny bij hen wonen. Beide jongens kunnen tot zij zelfstandig zijn bij Natasja en Wout blijven, een zogenoemde perspectiefbiedende plaatsing.

Werken en pleegzorg

Werken in combinatie met pleegzorg is zeker mogelijk denkt Natasja. Maar kijk goed naar de balans in je gezin, zegt ze. “Na mijn ouderschapsverlof ben ik weer 24 uur aan het werk gegaan. Dat bleek teveel. Ik werk in de zorg met veel onregelmatige uren. Vooral de oudste had er moeite mee dat ik ‘s avonds en ‘s nachts weg was. Daarom ben ik geswitcht van werkgever en start ik binnenkort met een nieuwe opleiding, zodat ik na mijn opleiding breder kan gaan kijken wat bij mijn gezin past. Bijvoorbeeld thuiszorg of een zorgboerderij.”

Ervaringen uitwisselen

Vanaf de start van de pleegzorgplaatsing kregen Natasja en Wout begeleiding vanuit Trias. Die begeleiding was de laatste periode wat intensiever: “Onze oudste vertoonde ineens ander gedrag. Dan is het fijn als er iemand af en toe een luisterend oor biedt en handvatten heeft om met bepaald gedrag om te gaan. Elk kind heeft wel eens wat, maar bij hem zit het dieper dan gewoon ‘een probleempje’. Het is fijn dat je er dan over kunt praten met iemand die jou begrijpt. Daarom ben ik ook pleegouder buddy; een extra steuntje en vraagbaak voor startende pleegouders. En om zelf ervaringen uit te wisselen met andere pleegouders ga ik regelmatig naar de Leeravonden van Trias over thema’s als autisme en hechting.”

Onbeschrijfelijk

Inmiddels zijn Danny en Martijn vrolijke jongens van 10 en 9 jaar. Natasja: “Het is een enorme voldoening en een leuke taak om voor deze kinderen te mogen zorgen. Je kunt als pleegouder een kind zoveel bieden, niet alleen materieel, maar met liefde en verzorging. Wij vinden het pleegouderschap eigenlijk onbeschrijfelijk. Tegen iedereen die er wel eens over nadenkt zou ik zeggen: kom naar de informatieavond op 28 juni!”

Informatieavond 28 juni

Donderdag 28 juni organiseert Trias samen met gemeente Raalte een vrijblijvende informatieavond over pleegzorg bij het Carmel College Salland, Hofstedelaan 4 in Raalte. Aanvang 19.30 uur. Tijdens de informatieavond vertellen pleegouders verhalen uit hun dagelijks leven. Pleegzorgbegeleiders geven informatie over de verschillende vormen van pleegouderschap, het opleidingstraject en de ondersteuning die de pleegzorgorganisaties aan pleegouders bieden. Aanmelden voor de informatieavond kan hier:

  • Ja ik kom naar de vrijblijvende informatieavond over pleegzorg!


Een estafetteloop als aanzet tot verandering

Al 15 jaar verschijnt Trias met een groot aantal deelnemers aan de start van de Zwolse Ekiden; een marathon in estafettevorm waarbij de totale afstand van 42,195 km door zes lopers wordt afgelegd. Bijzonder gegeven: Triasmedewerkers én jongeren lopen samen in teamverband mee!

Trias wil bijdragen aan vitale en veerkrachtige gezinnen. Sport, bewegen en gezonde voeding vormen steeds meer een vast onderdeel van de ondersteuning aan kinderen, jongeren en gezinnen”, vertelt Johan van Aalderen, teamleider van onder meer de Behandelgroep Plus in Zwolle. Op deze intensieve behandelgroep voor tieners tussen de 12 en 18 jaar behoren sport en een gezonde levensstijl al tot de standaard routine. Meedoen aan de Ekiden sluit hier goed op aan. “De Ekiden leeft echt op de behandelgroepen”, stelt Johan. “Jongeren en pedagogisch medewerkers trainen samen, werken onder begeleiding van de personal trainer van Trias in gezamenlijkheid aan hetzelfde doel. Vorig jaar liep een jongere zijn mentor er uit. Die collega heeft dat natuurlijk het hele jaar moeten horen…. Het trainen voor de wedstrijd is een structureel onderdeel van de behandeling op de groep. Het maakt inzichtelijk wat sport en bewegen doen met jongeren en hoe we dit kunnen verwerken in behandeldoelen, zoals agressieregulatie, persoonlijke hygiëne (de vanzelfsprekendheid van douchen na het sporten), grenzen verleggen en doorzetten als het tegen zit.”

In spijkerbroek over de finish

In de loop der jaren zijn er naar aanleiding van de Ekiden veel succesverhalen – klein en groot – te delen. Johan denkt aan een meisje wiens moeder was overleden. “Met haar vader had ze een moeizame relatie. Ze kwam tijdens de Ekiden over de finish en daar stond haar vader met een bosje bloemen. Voor haar. Dat was het mooiste compliment dat ze ooit had gehad. Of die stoere jongen die met een sigaret in de hand, in spijkerbroek en op geleende gympen aan de start verscheen. Tot ieders verbazing liep hij zijn vijf kilometer binnen de 20 minuten. We waren allemaal razend enthousiast en complimenteerde hem met zijn prestatie. Niet vertrouwd met zoveel lof en met de vrees uit zijn rol te vallen vroeg hij stoer: ‘Waar is mijn shag?’ Maar je zag hem van binnen stralen! We hebben direct lijntjes gelegd met de atletiekvereniging, want deze jongen had zichtbaar talent.

Van overgewicht naar een sixpack

Sporten en bewegen zet een verandering in gang waarbij meedoen aan de Ekiden een mooi onderdeel is. Johan: “Jongeren komen er achter dat ze vijf kilometer kunnen hardlopen. Dat ze tot meer in staat zijn dan hun omgeving dacht én dat ze zelf dachten. Er waren jongeren bij die nooit sporten, maar toen ze er eenmaal aan geproefd hadden nu zelfs trainen voor een halve marathon. Sommige jongeren zijn gewend alleen maar te horen wat ze niet kunnen. Nu ontvangen ze lof en waardering. Dat doet wat met zo’n jongere.” Johan haalt een voorbeeld aan van een jongen met overgewicht, een laag zelfbeeld en een gameverslaving. “Volgens moeder waren zijn duimen het enige aan haar zoon dat bewoog. Ze kon niet geloven dat hij meedeed aan een hardloopwedstrijd. Ze kwam kijken en stond met tranen in haar ogen toen haar zoon voorbijkwam. Door deelname aan de Ekiden was hij over de drempel heen. Hij wilde graag verder trainen. Samen met de personal trainer maakte hij een trainings- en een voedingsschema. Want over voeding wist hij niks. Hij at na de training gerust een zak chips leeg. Uiteindelijk ging hij zelfs zijn eigen eten koken op de groep. Zijn overgewicht transformeerde naar een sixpack. Hij werd eindelijk gezien door meisjes en door zijn moeder.”

Meer informatie over sport en jeugdhulp bij Trias: Jamile Zaoudi (personal trainer) of Rienk Jager (sportpedagoog)


Column: Een pleegkind in huis? Waarom niet!

We waren er helemaal niet mee bezig. Ineens waren ze er. Ze kwamen op onze weg, zoals dat heet. Twee pubers. Een meisje van 15 en haar broer van 13 jaar. Ze hadden even een rustige plek nodig, in afwachting van plaatsing bij een definitief pleeggezin. Dan verandert er nogal wat in huis. Letterlijk moeten twee kamers ontruimd. De zooi ergens opgeslagen. Hier een stapel, daar een doos. Dat is nog te overzien. Maar plotseling zijn we een gezin. En dat brengt echt een andere dynamiek in huis. Ze hadden hier ook wel weekenden gelogeerd, dus vreemden waren we niet voor elkaar. Maar samenwonen is toch andere koek. 

We moeten wennen aan het overheersende belang van hun telefoons en de contacten die onderhouden moeten worden. Een uurtje de telefoon op zacht (tijdens het eten) en er zijn tientallen berichten. Geen wonder dat er de hele dag op gekeken moet worden. Iedereen met kinderen die we hierover spreken herkent het. Er is niets aan te doen, lijkt het. Dus accepteren maar.

Er moet huiswerk gemaakt. De ene doet het gewoon, de ander bij voorkeur niet. Toch haalt hij redelijke cijfers. Of zou hij op zijn kamer toch stiekem meer huiswerk maken dan hij wil toegeven? Huiswerk maken is niet stoer immers.

Afspraakjes die ze willen maken. ‘Hoe ken je die jongen dan?’ Via Snap.’ Eerder gezien? Nee. ‘Dan lijkt het me geen goed plan’ ‘Maar hoe moet ik dan iemand leren kennen?’ Tja, daar heeft ze ook weer gelijk in. We komen samen tot een mooie oplossing. Die doet recht aan haar wens voor een ontmoeting en ons gevoel om haar in een veilige omgeving iets te laten afspreken. Op zo’n manier dat zij de leiding kan nemen in een haar bekende omgeving.

De mooiste gesprekken hebben we aan tafel, tijdens het eten. Over vriendjes, gedoe met en onder leerlingen op school. Over wat er allemaal heen en weer gaat op Snapchat en Instagram. Het gaat allemaal in vrij direct taalgebruik. Als ik me indenk dat ik vroeger thuis zo zou hebben gesproken aan tafel…..

Is pleegouder zijn dan alleen maar leuk? Nee, pleegkinderen komen per definitie uit een vervelende situatie. En pleegouders hebben daar dus ook mee te maken. Dat maakt ons verdrietig, soms boos, dan weer argwanend. De minder prettige dingen komen dus niet van de kinderen. Met hen is niets mis. Nou ja, ze hebben pubergedrag. Daarmee is niets mis. En ze zijn betrouwbaar, gevat en rijk aan humor. En ze houden elkaar en ons soms een spiegel voor.

Ze zijn nu verhuisd naar een pleeggezin waar ze kunnen blijven. En het gaat hun heel goed. Wij kijken er met voldoening op terug dat we ruim drie maanden een goede overbrugging konden bieden. Eén moment blijft echt hangen. Het was er ineens, aan tafel. “We laten het misschien niet merken, maar we zijn heel erg blij dat we bij jullie mogen zijn”. Wat waardevol, wat ontroerend en hoe blij maakt dat. Nog steeds.

Als u ruimte heeft in uw huis, als u ruimte heeft in uw hart, lees dan onderstaand bericht en ga. Het verplicht u tot niets.

Op donderdag 24 mei en woensdag 30 mei houdt Trias samen met respectievelijk gemeente Staphorst en gemeente Zwolle een informatieavond over pleegzorg.  Daar kunt u informatie krijgen over de opvang – voor kortere of langere tijdvan kinderen die buiten hun schuld even niet thuis kunnen wonen. Klik HIER voor de locaties en om aan te melden voor de (vrijblijvende) informatieavond.

Gosse Jongstra


Tussenstand campagne ‘Mag ik bij jou?!’; ruim 30 aanmeldingen!

De wervingscampagne voor nieuwe pleeggezinnen waarbij Trias nauw samenwerkt met 13 gemeenten, draait op volle toeren! Na de aftrap op 1 november 2017 is er campagne gevoerd in Ommen, Hardenberg, Hattem/Heerde/Epe en Zwartewaterland.
Via allerlei kanalen is er lokaal veel publiciteit gemaakt, elke maand in een andere gemeente. Elke campagnemaand wordt afgesloten met een informatieavond voor potentiele pleegouders. En dit levert ontzettend veel belangstelling op; in totaal zijn de vier informatiebijeenkomsten door 275 geïnteresseerden bezocht. Inmiddels hebben 33 gezinnen de stap genomen om verder te gaan met het screenings-en opleidingstraject voor pleegzorg. Een prachtige tussenstand na vijf maanden!

Wat werkt:

  • Krachten bundelen: de publiciteit vanuit de gemeente, Trias (en collega pleegzorgorganisaties) en pleegouders versterkt elkaar.
  • Alle uitingen hebben effect: uit de evaluatie op de avonden blijkt dat mensen zowel digitaal het bericht hebben opgepikt via facebook, twitter, website, nieuwsbrieven, als ook fysiek via spandoeken, posters, flyers en krantenartikelen.
  • Dicht bij huis: Mensen gaan sneller naar een avond in de eigen gemeente of woonplaats.
Op dit moment staat Olst-Wijhe bol van de pleegzorg (op 19 april is hier de informatieavond). Staphorst, Zwolle en Raalte staan voor mei en juni nog op de agenda. Na de zomer zijn Steenwijkerland, Dalfsen en Kampen aan de beurt.
Kijk HIER voor de data en locaties.

Trias Pleegzorg maakt mooie matches op Beursvloer Zwolle

Tijdens de Beursvloer Zwolle worden maatschappelijke organisaties  op beursachtige wijze in contact gebracht met bedrijven en ondernemers. Trias maakte 11 april een aantal mooie matches tijdens de editie van 2018.

– Om inwoners van Zwolle enthousiast voor pleegzorg te maken, plaatst De Peperbus voorafgaand aan de informatieavond pleegzorg op 30 mei in Zwolle een interview met een pleeggezin.
– Personal Publish heeft Trias een interview van 1,5 pagina in hun Zwolse glossy aangeboden.
– Het Zwols Balletjeshuis stelt 60 zakjes met unieke en authentieke snoepje beschikbaar voor de belangstellenden die in mei naar de informatieavond pleegzorg in Zwolle komen
– Voor een intervisiebijeenkomst van pleegzorgbuddy’s mag Trias gebruik maken van een vergaderruimte bij Hofvlietvilla (inclusief koffie en thee!)
– Trampolinecentrum Rebound World wordt het decor van een ontmoetingsmiddag voor eigen kinderen van pleegouders. In totaal mogen er 40 kinderen gratis komen springen! Voor pleegkinderen volgt er later dit jaar nog een kortingsactie voor toegangskaarten voor Rebound.
– En tot slot stelt Bistro De Stadshoeve zich beschikbaar als locatie voor een ontmoetingsmoment voor pleeggezinnen uit Stadshagen. Naast de ruimte verzorgt de Stadshoeve ook de catering.

Wij danken bovenstaande bedrijven voor hun aanbod en betrokkenheid bij pleegzorg!


Kijktip: ‘De Opvoeders’ (9 april)

De Opvoeders is een nieuw programma van de EO over opvoeding. Vanaf 9 april elke maandag om 22.10 uur op NPO 1

In ‘De Opvoeders’ geven vijf gezinnen hun opvoedmethode prijs. Kleine camera’s op diverse locaties in huis registreren hoe het er achter de voordeur aan toegaat. Wat zijn de dagelijkse routines en welke normen en waarden gelden hier? Hoe verdeel je aandacht en energie bij een energieke meerling?

Opvoeden is een eervolle taak, maar regelmatig ook een ingewikkelde puzzel waarin iedereen weleens flink de mist in gaat en die elke ouder anders invult. Het nieuwe EO-programma ‘De Opvoeders’ toont een wereld van herkenning voor iedere ouder en helpt ons om te leren van elkaar.

Panel van Opvoeders
De beelden worden bekeken en geduid door ontwikkelingspsycholoog en gezinstherapeut Steven Pont. Daarnaast worden de opvoedkwesties voorgelegd aan een panel van ruim honderd Nederlandse opvoeders. Zij laten weten of zij situaties hetzelfde of juist anders zouden aanpakken.

De gezinnen
In ‘De Opvoeders’ maken we kennis met de families Elabeidi, Mosselman, Ravenshorst, Roelvink en Van der Terp. Vijf totaal verschillende gezinnen met kinderen in verschillende leeftijden en met een andere aanpak in de opvoeding.

Bron: EO, online


Oproep aan studenten: wonen in een Trias-pand!

Trias is druk doende met de opzet van een nieuw project. De insteek is dat vanaf medio mei jongeren vanaf 16 jaar, die toe zijn aan meer zelfstandigheid, maar nog niet in staat zijn volledig zelfstandig te wonen, hier kunnen verblijven met ambulante begeleiding.

Jongeren helpen jongeren
Daarnaast worden er twee studenten gezocht die kosteloos in het Trias-pand kunnen wonen en een ‘voorbeeldfunctie’ hebben. De jongeren voor wie dit project wordt opgezet, dienen zelf in staat te zijn hulpvragen aan te geven en uit te kunnen stellen.

Ben jij de student die dit aanspreekt? Lees dan de VACATURE voor hoofdbewoner. Wij zoeken twee hoofdbewoners.


Terug naar school!

“Ik ben sterker geworden en steviger gaan staan. Letterlijk en figuurlijk! Dat komt door Jamile. Ik vind hem grappig en aardig en kan goed met hem praten!”

Levi (11) sport al een paar maanden met Jamile Zaoudi, sportpedagoog bij Trias. Jamile kreeg Levi weer enthousiast voor school. De jongen ‘viel uit’ door de stress die hij ervaart in de klas, maar ook vanwege scheidingsperikelen thuis.

“Levi en Jamile zien elkaar wekelijks in de sportschool. Hoe stel je grenzen, hoe mag je boos zijn, hoe kun je emoties fysiek aanpakken en meer,” vertelt zijn moeder enthousiast. “Motivatie, doorzettingsvermogen, faalangst, zelfvertrouwen, omgaan met winst, verlies en tegenslag … het komt allemaal aan bod. En Levi mag ook vriendjes meenemen om te trainen!”

“Jamile keek ook al eens mee op school. En met de aanmoediging van Jamile neemt Levi nu ook deel aan een teamsport. Dit alles verbetert zijn zelfbeeld en geeft hem steeds meer (veer)kracht. Als ouder heb ik soms ook 1-op-1 gesprekken met Jamile. Waar loop ik tegenaan? Wat is mijn aandeel in situaties en hoe kan ik patronen doorbreken … En Levi? Levi gaat ‘gewoon’ weer naar school! En bereidt zich nu voor de overstap naar de middelbare, natuurlijk samen met Jamile.”

Meer informatie over de inzet van sport en jeugdhulp?  info@trias-groep.nl