Samen aan de bal blijven: voetbalclubs blikken terug in boekwerkje

Vroeg signaleren en positief stimuleren! Dat is de insteek van de sportcoach. De sportcoach van Trias ondersteunt en begeleidt leiders, trainers, kaderleden (en ouders) in de omgang met kwetsbare kinderen.

Trias heeft de sportcooach met succes twee jaar ingezet bij zes Twentse voetbalclubs.
Dinsdagavond 13 februari blikten de sportcoaches van Trias met vertegenwoordigers van de voetbalclubs, in de kantine van Achilles ’12 in Hengelo, terug op het succesvolle project. Onder meer met de presentatie van een boekwerkje met gebundelde ervaringen. KLIK HIER om het boekwerkje digitaal in te zien.

Graag een printexemplaar? Mail redactie@trias-groep.nl 


Open armen….Een column van pleegvader Gert

OPEN ARMEN

Een kort moment gun ik mezelf de tijd om de vraag te beantwoorden. Maar het moment duurt langer dan ik zou willen. Het is eigenlijk niet zo dat ik mezelf tijd gun, het is de tijd, die mijn tempo bepaalt. Ik waag een poging, maar de tijd haalt mij in. Geen minuten, maar seconden, die als uren voelen. Als ik de brok in mijn keel en de traan in mijn oog vakkundig heb weggewerkt, overwin ik de tijd. Ik kom tot een antwoord. Ik wist dat de vraag zou komen, ik had het antwoord zelfs in gedachten voorbereid. Maar nu bepaalt de tijd het tempo, niet mijn voorbereiding.

Het is een doordeweekse druilerige dinsdagavond en ik stap samen met Coby op de fiets naar een informatieavond over pleegzorg. Een aantal maanden geleden vroeg Trias (onze pleegzorgorganisatie) of wij ons wilden inzetten voor een regionale wervingscampagne voor nieuwe pleegouders. Het leidde tot een interview in de krant, op de radio, spandoeken ophangen en enthousiasmeren. En nu zit ik als ‘pleegouder met ervaring’ voor een groep van zo’n negentig geïnteresseerden, om vragen uit de zaal te beantwoorden. Of ik dit keer wil, want het is ook wel eens leuk om een pleegvader te horen, in plaats van al die moeders….Prima zeg ik en met enige mannelijke zekerheid neem ik plaats in het panel.

“Hoe ga je om met  afscheid nemen van het kind als het weer terug naar huis gaat? Dat lijkt me erg ingewikkeld…..”  De vraag komt natuurlijk niet als een verrassing en het eerste deel van mijn antwoord schetst de mooie kant. Dat je er altijd op gericht bent dat een kind weer terug kan naar eigen ouders. Dat is waarvoor je het doet samen met pleegzorgwerkers en ouders. Ik noem een voorbeeld waarin dat ook gelukt is. Het moment dat ik haar thuis bracht, in het nieuwe huisje van haar moeder, het was een soort overwinning.

Maar terwijl ik praat, haalt de tijd mij in. Mijn gedachten dwalen af naar die donderdagmiddag en dat ene telefoontje.  Ze was net drie weken bij ons, als laatste uit huis geplaatst. De aanloop naar de uithuisplaatsing was lang en moeilijk. “Houd er rekening mee dat ze lang, zo niet voor altijd bij jullie blijft” zei men van te voren. Onze eigen jongens vonden het goed en we ontvingen haar met open armen. Tijdens de pauze werd ze van school gehaald en naar ons toe gebracht. Met een knuffel in haar ene hand en de voogd in haar andere hand, stond ze op de stoep.

Zo lang als de voorbereiding duurde, zo kort is de boodschap in het telefoon gesprek. De rechter heeft de uithuisplaatsing teruggedraaid, per direct moet ze terug naar huis. Nog geen 24 uur later rijd ik met haar en Joshua op de achterbank naar haar thuis. Ik parkeer de auto en denk in een split-second dat het goed is om Joshua in de auto te laten. Hij blijft zitten, met de belofte dat hij drop mag pakken zoveel hij wil. Ik loop naar haar thuis, de deur gaat open en ik stap de woonkamer in. Alsof de tijd stil staat, geen minuten, maar seconden, die als uren voelen. Hier wil ik geen kind achter laten!! Is die rechter hier geweest?? Emoties schreeuwen om voorrang. Het heeft geen zin, loslaten moet ik. Met een mond vol drop en ogen vol water rijden we terug. Stil zijn we en de tijd krijgt haar ruimte…”Waarom huil je pap”? Ik zoek een antwoord en zeg hem dat ik van hem hou en dat we dankbaar mogen zijn voor alles wat we ontvangen.

Ik houd mijn ogen ook nu niet helemaal droog. Dan maar een pleegvader met wat minder mannelijke zekerheid voor de groep. Het is namelijk ook een deel van het verhaal. Dit is ook wat pleegzorg is en bovenal: dit is ook wat kinderen meemaken in Nederland. Hoe moeilijk ook, het hoort er bij. Open armen…. liefde, ruimte, begrip, het zijn allemaal kanten van pleegouder zijn. Maar het is niet compleet, loslaten hoort daarbij. Uren worden dagen, dagen worden weken en weken worden maanden. De tijd neemt haar ruimte en wij laten los. In het vertrouwen dat er één is die Zijn armen spreidde en zei:  ‘Ik ben’.

Geïnspireerd door het lied Arms Open – The Script


Veel belangstelling bij informatieavond pleegzorg in Heerde

Ruim 80 belangstellenden bezochten 30 januari de informatieavond over pleegzorg in Heerde! Dit was de derde bijeenkomst in de campagneperiode ‘Mag ik bij jou?!’.

Van november 2017 tot november 2018 is er elke maand een informatiebijeenkomst in een gemeente in de regio om meer mensen enthousiast te maken zich aan te melden als pleegouder. Voorafgaand aan de informatieavond wordt er in de betreffende gemeente campagne gevoerd met veel aandacht voor pleegzorg in de lokale media, op schoolhekken en de bibliotheek. Trias trekt hierbij nauw op met de gemeente, wijkteams en collega-pleegzorgorganisaties.

40 extra pleegzorgplaatsen

Na de eerste twee bijeenkomsten in Ommen en Hardenberg hebben zich al 12 mensen/stellen aangemeld om verder te gaan met het traject van pleegouder. De totale doelstelling van het campagnejaar is 40 extra pleeggezinnen. De reguliere werving van Trias leidde tot gemiddeld 30 nieuwe pleegzorgplaatsen per jaar. Met de extra inspanningen beogen we er dus 10 extra te realiseren.

Meer informatie: Esther Rooseboom

Trias en SOTOG samen sterk voor ontwikkelingskansen kinderen en jongeren

Trias en SOTOG werken al jaren samen om kinderen ontwikkelingskansen en continuïteit te bieden in hulpverlening en onderwijs, onder andere met onderwijs-zorgarrangementen. Het doel is dat een kind weer (speciaal) onderwijs kan volgen en ouder(s) en verzorger(s) handvatten hebben om hun kind te begeleiden en op te voeden. Zonder, of met zo min mogelijk hulpverlening. Over de samenwerking binnen de DJK/Onderwijs-zorggroep ‘Het Kraaiennest’ en de Onderwijs-zorgklas voor VSO zijn nu informatieflyers beschikbaar.


Informatieavond pleegzorg Heerde: 30 januari

Ook in Epe, Hattem en Heerde zijn pleegouders hard nodig! We zoeken mensen die een kind stabiliteit en veiligheid kunnen bieden en openstaan voor samenwerking. Alleenstaand, getrouwd of samenwonend, (buitenshuis )werkend of thuis, met of zonder eigen kinderen; het kan allemaal. In persoonlijke gesprekken screenen we en kijken we wat elk gezin kan bieden!

Pleegzorg iets voor jou? Kom dinsdag 30 januari naar de vrijblijvende informatieavond in De Spikke in Heerde. KLIK HIER


Boskabouters door Goodwill verblijd met nieuw spel- en speelmateriaal!

Dagbehandeling jonge kind ‘De Boskabouters’ uit Hardenberg heeft met dank aan Goodwill Media nieuw spel- en speelmateriaal mogen uitzoeken! Voor de kinderen die de dagbehandeling bezoeken is een grote verzameling speelgoed en ontwikkelingsmateriaal aanwezig, geschikt voor diverse ontwikkelingsfases en voor verschillende interesses. Om steeds opnieuw de vaardigheden te stimuleren en nieuwe uitdagingen te bieden is het fijn om de kinderen af en toe ook nieuw materiaal aan te kunnen bieden. 

Magneten

Pedagogisch medewerker Corine vertelt: “Met de waardecheque van Goodwill hebben we een grote doos Smartmax aangeschaft. Hiermee kunnen kinderen lekker spelen en ontdekken hoe magneten werken. Het stimuleert hun ruimtelijk inzicht en fantasie.”

Motoriek
De pedagogisch medewerkers kozen ook voor nieuw sorteerspel van het merk Grimms. “Het mooie is dat de kinderen hiermee kunnen spelen, maar ook sorteren, tellen of kleuren herkennen. Oudere kinderen gebruiken de houten pincetten om de figuurtjes in de bakjes te krijgen en oefenen daarmee hun fijne motoriek”, licht Corine toe.

Klok

Als derde is er een grote Time Timer klok aangeschaft. Hiermee kan visueel inzichtelijk worden gemaakt hoe lang iets nog duurt. Corine: “Op de behandelgroep wordt deze elke dag veel gebruikt, bijvoorbeeld om duidelijk te maken hoe lang het nog duurt voor er opgeruimd moet worden.”

Over De Boskabouters
Dagbehandeling Jonge Kind (DJK) ‘De Boskabouters’ in Hardenberg richt zich op kinderen in de leeftijd van 1½ tot en met 6 jaar, die in principe, in aanleg, normaal begaafd zijn. De kinderen die de dagbehandeling bezoeken hebben op één of meerdere ontwikkelingsgebieden een achterstand en mogelijk is er sprake van een ontwikkelingsstoornis. Bij elk kind dat de dagbehandeling bezoekt, richten wij ons op het vergroten van de vaardigheden van het kind, passend bij de leeftijd en ontwikkeling van het kind. We bereiden het kind voor op zijn schooltijd en zoeken samen met ouders en een multi-disciplinair team naar de juiste school voor het kind. De kinderen komen op doordeweekse dagen naar de dagbehandeling, dit kunnen enkele dagdelen of hele dagen zijn.


De een kijkt linksom en de ander rechtsom; samen kun je rondkijken!

Karen en Stefan – moeder en zoon- zijn beiden betrokken als ervaringsdeskundige bij Trias. Zowel Stefan als zijn oudste broer hebben een diagnose in het autistisch spectrum. De middelste broer heeft ADD. Moeder Karen kreeg zelf op latere leeftijd de diagnose ADHD en Asperger. Karen en Stefan zetten hun ervaring met name in op de gebieden onderwijs en communicatie. Voor hen gaat ervaringsdeskundigheid over begrip hebben voor elkaar. Van beide kanten. Karen legt uit: “Als jezelf altijd gestructureerd bent, begrijp je niet dat iemand chaos in zijn hoofd heeft. En andersom snap ik niet dat bij een ander de gedachten niet met 80 km door het hoofd gaan. Maak gebruik van elkaars anders zijn. Het is verrijkend. De een kijkt linksom en de ander kijkt rechtsom. Samen kun je rondkijken!” Stefan vult aan: “Je kunt elkaars dode hoek zijn. Ik denk dat autisme meer een ‘culture shock’ en communicatieprobleem is dan een handicap. Het is frictie met de omgeving. In een prikkelarme omgeving hoeft autisme namelijk geen probleem te zijn.”

Andere benadering

Op de middelbare school liep Stefan vast in het eindexamenjaar van het VWO. Karen vertelt: “Niet omdat hij niet slim genoeg was, maar volgens de school omdat hij te gehandicapt zou zijn. Hij kon op die school niet overstappen van VWO naar HAVO. Bij Deltion Sprint in Zwolle kon dat wel. Na twee maanden vroegen de docenten daar: ‘Wat is eigenlijk zijn probleem? Hij functioneert zo goed’. Toen bedacht ik me dat iets in de wijze van benadering maakt dat het op deze school wel lukt. Ik sprak eens met een docent van een MBO over de uitval van mensen met autisme. Hij zei me dat ze dingen niet gingen aanpassen voor die paar leerlingen met autisme. Dit is precies waarom Stefan zich zo slecht voelt, gaf ik die docent aan; Er is voor hem geen plaats. ‘Maar zo bedoel ik het niet’, krabbelde de docent terug. Maar zo zèg je het eigenlijk wel, zei ik. Terwijl een heleboel aanpassingen voor mensen met autisme ook mensen zonder autisme ten goede komen. Bij Deltion zagen ze dat en was het juist: Wat kunnen we doen om te zorgen dat het voor jou mogelijk is om je diploma te halen? Kun jij maar tien uur naar school? Prima, dat lossen we op!”

Energie

De reguliere lessen op het Deltion waren goed te volgen voor Stefan. Een docent merkte dat de praktijklessen in de avond echter lastiger waren voor hem. Te veel onrust, klasgenoten die heen en weer liepen. Hij bood Stefan een eigen lokaal aan. Karen: “Mijn mond viel open. Dus zo kon het ook?” Stefan vervolgt: “En als je serieus wordt genomen kun je veel meer aan! Het op school zijn was bij mijn oude school door de hoge prikkelgevoeligheid belastender dan het volgen van de lessen. Deltion Sprint is heel prikkelarm; ik kreeg er juist energie van. Dat maakte zo’n verschil.”


Van negatief naar positief

Na het Deltion kiest Stefan voor de opleiding Game Design aan de Hogeschool van Utrecht. Na vier weken moest hij stoppen. Karen: “Op die opleiding creëerden ze bewust chaos. Ze vonden dat studenten zich hier zich in staande moeten kunnen houden. Dat paste niet bij Stefan. Hij raakte depressief van de hele situatie en zag het niet meer zitten. Dit is zo onnodig, dacht ik. Ik wil dit verhaal vertellen! Kort daarna werd ik via Stefans voormalige RENN4-begeleider gevraagd voor een workshop over autisme voor docenten van een middelbare school. Ik had hiervoor allerlei foto’s van scholen van internet gehaald. Veel scholen zijn heel kleurrijk en druk ingericht. Er zat ook een foto van een prikkelarme school bij. Zo maakte ik het effect van prikkels heel duidelijk”.
Stefan: “De aanwezigen vroegen mij waar ik in het lokaal waar we zaten last van had. Ik wees hen aan: die tafel is wit, die tafel is zwart, dat patroon van het tapijt loopt hier door, enzovoorts. Ze beseften toen dat niet één ding de overprikkeling veroorzaakt, maar alles bij elkaar. Het geven van die workshop voelde heel erg nuttig; je zet een negatieve ervaring om in iets positiefs. Wat mij is overkomen wil ik een ander besparen. Dat geeft veel voldoening.” Karen voegt toe: “Een van die docenten vertelde me jaren later eens: ‘Ik heb nog vaak gedacht als ik in een school kwam: Oei, hier kan Stefan niet tegen.’”

Vooroordelen

Karen: “Er bestaan veel vooroordelen over autisme. Door onze ervaringen te delen, zeggen we eigenlijk: vul niet te snel iets in.” Stefan schetst een aantal voorbeelden: “Je hoort vaak dat mensen met autisme geen contact willen. Natuurlijk willen we dat wel. Met mensen waar we aansluiting mee hebben. Net zoals een ander dat wil. Ik hoor ook vaak: Je denkt veel te moeilijk. Dit is toch logisch? Voor jou misschien, maar ik kijk er op een andere manier naar. En als ik een vraag moet beantwoorden die voor mij niet duidelijk is, word ik heel onrustig. En ja, ik neem vaak dingen letterlijk, maar dat betekent niet dat je geen spreekwoorden bij mij kunt gebruiken…”


Op zijn plek

Inmiddels heeft Stefan zijn plek gevonden bij de afdeling Creatief van Scauting Coaching & Detachering in Hoogeveen. Hier herkennen ze zijn grenzen soms eerder dan hij zelf. En zijn talenten! Want Stefan is erg taalvaardig. Stefan: “Dit is een veilige omgeving, ik ervaar er geen druk. Ik heb een boek geredigeerd, schrijf mee aan de nieuwsbrief van Scouting én componeer muziek. Binnenkort zelfs voor een reclame van een product dat Scauting op de markt gaat brengen!”

Meer weten over ‘cliëntgebonden’ ervaringsdeskundigheid binnen team Autisme? f.bouma@trias-groep.nl

Ervaringsdeskundigen bouwen bruggen, geven inzicht en vertalen

Trias past binnen team Autisme ‘cliëntgebonden’ ervaringsdeskundigheid toe.  Nynke Zuurmond is als één van de ervaringsdeskundigen breed inzetbaar. Zij is moeder van een zoon met autisme en kreeg zelf drieënhalf jaar geleden de diagnose. Daarnaast is Nynke jaren werkzaam geweest als ambulant hulpverlener bij Trias en heeft ze sinds een jaar met ‘Autisme Positief’ haar eigen training- en coachingspraktijk. Nynke: “Ik wil anderen inzicht geven in hoe iemand met autisme de wereld om zich heen ervaart. Met een hulpverlener kan ik een casus bespreken. Een leerkracht kan ik laten zien dat je met hele kleine veranderingen in het klaslokaal grote resultaten bereikt. Ouders kun je als ervaringsdeskundige begeleiden bij de intake en je kunt psycho-educatie bieden aan familie en andere mensen uit het netwerk.”

Nynke schetst een voorbeeld: “Ik begeleidde een meisje uit een behandelgroep en had ook veel gesprekken met haar ouders. Zij vonden het heel fijn dat ik voor hen kon vertalen wat het is om autisme te hebben. En met het meisje praatte het heel makkelijk, want zij weet dat ik haar begrijp. Er is erkenning. Als ervaringsdeskundige ben je een bruggenbouwer op verschillende gebieden. Voor veel hulpverleners is dat moeilijker want zij hebben zelf geen autisme. Natuurlijk kun je er over leren en lezen, maar het is anders als je het zelf hebt.”

Foto: Nynke Zuurmond, Autisme Positief

Jij bent hulpverlener dus jij weet het allemaal wel
Ook onder professionals zijn er nog veel misverstanden en vooroordelen over autisme, ervaart Nynke. “Ik weet nog hoe vreemd ik het vond toen de psychiater van mijn zoon zei: ‘Jij hoeft geen psycho-educatie, want jij bent hulpverlener dus jij weet het allemaal wel.’ Maar autisme is uniek, iedereen is anders! Ik heb er zelf veel over gelezen om te ontdekken wat autisme voor mijn zoon is. Er is toen nooit een belletje gaan rinkelen: heb ik het ook? Ik had het wel eens aan een behandelaar van mijn zoon gevraagd, maar kreeg toen als reactie: ‘Nee, jij hebt het niet, want jij kunt iemand gewoon aankijken.’”

Aspergergirls
Al sinds haar 18e heeft Nynke klachten. Ze kreeg hiervoor behandeling die dan even hielp, maar de oorzaak is in al die jaren nooit goed vastgesteld. Totdat Nynke ontdekt dat haar klachten uitingsvormen van autisme zijn: “Daar kwam ik achter nadat ik van een psycholoog het boek Aspergergirls van Rudy Simone kreeg. In één nacht las ik het uit. Het was één en al herkenning. Ik heb mij toen laten testen en bleek ook autisme te hebben. De diagnose verklaarde een hoop. Ik snapte eindelijk waarom mij dingen niet lukken die andere mensen zonder autisme wel makkelijk afgaan.”

Appels en peren
Mijn psycholoog verwoordt mijn autisme heel mooi: ‘Nynke, jij bent een perenboom in een appelboomgaard. Je hebt je hele leven langs hard gewerkt om appels aan je takken te krijgen en elke keer was je teleurgesteld dat je peren kreeg. Vertel de boomgaard maar dat je een perenboom bent!’ Van hem heb ik veel geleerd hoe appelbomen het doen. En ook dat ook niet alle appelbomen hetzelfde zijn. De afgelopen drie jaar heb ik veel situaties vergeleken: hoe pakken appels iets aan en hoe doe ik het? Ik weet nu zoveel over appels, dat ik appels ook wil leren hoe het is in de perenwereld. Er moet een veel realistischer beeld komen van autisme. Mensen denken bij autisme vaak aan savanten; de Einsteins van deze wereld. Mensen die één keer een pianostuk horen en dat feilloos kunnen naspelen. Maar dat zijn de uitzonderingen. Ik krijg zo vaak de vraag: Waar ben jij goed in? Bij sommige mensen met autisme zie je het aan de buitenkant meer. Daar past de wereld zich dan enigszins op aan. Bij mij zie je het aan de buitenkant niet en de maatschappij verwacht dus dat je ‘normaal’ mee doet. Maar dat kost veel energie en het vraagt van mij dat ik meer moet uitleggen en moet ondertitelen. Ik merk dat mensen mij serieuzer nemen mèt een ‘etiket’. Ze accepteren me voor wie ik ben. Ik kan mezelf nu ook accepteren voor wie ik ben. Ik hoef me minder aan de norm te houden. Maar omdat ik die ‘toestemming’ heb, lukt het me nu juist makkelijker om mee te komen.”

Taalgebruik
Veel mensen vinden het prettig om duidelijkheid en structuur te hebben. Maar voor mensen met autisme kan de impact van het ontbreken hiervan heel groot zijn. In taalgebruik zitten al veel voorbeelden. Door net een ander woord te gebruiken voorkom je misverstanden. Nynke illustreert:”‘Dan doe je gewoon iets minder’ zeiden collega’s als ik vertelde dat het druk was. Maar wat is minder dan? Ik kan dat niet op gevoel. Het moet gestaafd worden. Vermijd ook woorden als straks, misschien, komt wel een keer… Daar kan iemand met autisme in vast blijven hangen. Als je tegen mij zegt: ‘Ik bel je morgen’ heb ik vanaf zeven uur mijn telefoon in mijn hand. Want afspraak is afspraak. Ik check gedurende de dag mijn telefoon; doet ie het wel? Neem mijn telefoon mee naar de wc… Nu spreek ik af: we bellen om twee uur en dan geef ik mezelf een marge van een half uur.”

Levensloopbegeleiding
Nynke heeft veel zelfinzicht en discipline waardoor ze kan functioneren zoals ze nu functioneert. “Ik maak dagelijks een planning en heb elke twee weken coaching. Mijn kwaliteit van leven is er door die regelmatige coaching zo mee op vooruit gegaan! Ik pleit er dan ook voor om mensen met autisme levensloopbegeleiding te bieden en niet alleen als iemand vastloopt een traject op te starten. Uit onderzoek blijkt dit op de lange termijn veel effectiever én goedkoper. Zo voorkom je draaideurcliënten.”

Delen wat werkt
“Naast inzicht geven in de wereld van autisme vind ik het ook belangrijk om te delen wat mij helpt. Zoals de emotiekaartjes van Pica. Ik weet wel dat het woord ‘geïrriteerd’ bestaat. Maar niet dat het de opbouw naar boosheid is. Net als gefrustreerd. Of welke emoties er zitten onder de hoofdemoties somber of moe. Deze kaartjes helpen mij hierbij”, legt Nynke uit. “Ook heb ik veel profijt van het overprikkelingsschema: de vijf stadia van overbelasting. Ik tel lijfelijke signalen namelijk niet op. Op het schema kan ik zien wanneer het tijd is om even gas terug te nemen en in mijn dagplanning bouw ik een energiebalans in met herstelmomenten.”

Waardevrij
Voor Nynke brengt autisme ook mooie kwaliteiten mee: “Als ik een vraag stel, zit er geen bijbedoeling achter. Hierdoor weten mensen wat ze aan me hebben. Als iemand mij iets vertelt kan ik waardevrij luisteren zonder dat mijn eigen associatie-bliotheek open gaat. Daardoor kan ik veel analytischer denken. Ik vul niks voor een ander in en oude koeien blijven bij mij in de sloot; voor mij is dat afgesloten. En ik hoor ook vaak dat ik out-of-the-box denk, maar die denkwijze is voor mij heel logisch,” lacht Nynke.

Meer lezen over de training- en coachingspraktijk van Nynke: www.autismepositief.nl
Meer informatie over de pilot ervaringsdeskundigheid bij Trias: Frans Bouma